कहिले काहीँ मलाई लाग्छ म शरीर होइन

तर इनामको बोझ हुँ...

जुन कसैले मागेको थिएन

र कसैले त्यागेको पनि थिएन।

तिम्रो अन्तिम सास अझै पनि यो कोठाको हावामा झुण्डिएको छ

म यसलाई हरेक दिन सास फेर्छु

र अलि बढी मर्छु।

म त्यो व्यक्ति हुँ

जसलाई अझै पनि पत्र फिर्ता हुने आशा छ

यद्यपि अब हुलाक कार्यालयमा कोही पनि काम गर्दैन।

शहर उस्तै छ

अहिले सडकहरू मात्र मसँग डराउँछन्

नत्र म फेरि हराउनेछु

जस्तै म अघिल्लो पटक आफैंमा हराएको थिएँ।

कहिलेकाहीँ, जब म ऐना अगाडि उभिन्छु,

र म सोच्छु

कसले भन्यो यो अनुहार मेरो हो ?

म धेरै पहिलेदेखि आफ्नै अनुहारभन्दा बाहिर सरेको छु।

अब म बोल्दिन

म सुन्दिन पनि

मलाई लाग्छ

मौनको पनि आवाज हुन्छ

र यो म भन्दा ठूलो स्वरमा बोल्छ।

-कृष्ण पौड्याल