शोषितहरुको कविता

सुनौलो नेपाल

बिहिवार , आश्विन ३०, २०८२

म तक्मा थाप्दिन

गद्धारहरुको हातबाट

तिनीहरुको हात खुनी छ ।

म मुद्धा खेपिरहेको छु

देश द्रोह विरुद्धको

म निलम्वित छु

आफ्नै जिन्दगीबाट

मलाई दमन गरिएको छ

यद्यपि,

मेरो स्वाभिमान ढलेको छैन

म प्रतिवादमा

पुनरावेदन पत्र लेखाई रहेको छु ।

म हण्डी खान्नँ

म भजन गाउँदिनँ

मलाई सत्ता इतर कवि भनिएको छ

म सत्ताको तावेदारी गर्दिनँ ।

मलाई चाहिएको छैन

नक्कली फूलको माला

मलाई धस्नु छैन

नक्कली अविरको टीको

मलाई भिर्नु छैन

नक्कली तक्मा र पगरी ।

म निमुखाको कविता लेख्छु

तिनीहरु सम्भ्रान्तको कविता लेख भन्छन्

म अनागरिकको गीत गाउँछु

तिनीहरु अनागरिकको गीत नगा भन्छन्

म सुकुम्बासीको कथा लेख्छु

तिनीहरु हुकुमबासीको कथा लेख भन्छन्

म दलित जनजातिको जीवनी लेख्छु

तिनीहरु राजा महाराजाको जीवनी लेख भन्छन्

म महिला र बालबालिकाको अधिकार लेख्छु

तिनीहरु महिला र बालबालिकाको अधिकार नलेख भन्छन्

म तेस्रो लिङ्गी र अपाङ्गको आवाज लेख्छु

तिनीहरु तेस्रो लिङ्गी र अपाङ्गको आवाज नलेख भन्छन् ।

मलाई सह्य छैन

वर्गीय विभेद

दलाल र पुँजिवाद

सामन्तवाद र साम्राज्यवाद

उपनिवेशवाद र विस्तारवाद

म लड्ने छु

वर्गीय मुक्ति खातिर

अन्तिम श्वास रहुन्जेल सम्म

म लेखिरहने छु

शोषितहरुको कविता

शोषण अन्त्य नहुन्जेल सम्म ।

- प्रकाशचन्द्र खतिवडा

सुन्दरहरैंचा –०६, दुलारी, मोरङ

९८४२०७३५२५

[email protected]

सम्बन्धित विषय:

प्रतिक्रिया दिनुहोस

write your comment

Anonymous

Name

Phone

Comment

0/1000

Your information is secure and private

No Comments Yet

Be the first to comment!

ताजा अपडेट

२४ घन्टाका ताजा अपडेट

चर्चित