कृष्ण पौडेल/काठमाडौँ ।

चन्द्रमा...

रातको निधारमा राखिएको शीतल

मौन प्रकाश।

र शीत...

पातहरूको निद्रामा आराम गरिरहेको सानो काँप्ने थोपा

जुन हरेक आवाजमा आफैंमा संकुचित हुन्छ।

दुवै जना टाढाबाट एकअर्कालाई हेर्छन

मानौं शान्त प्रार्थनाले नरम मौनतालाई भेट्छन

चन्द्रमाले आफ्नो नरम प्रकाश पठाउँछ

तुषारोले यसलाई आफ्नो पलकमा समात्छ

त्यसपछि बिस्तारै पातको मुटुमा झारिदिन्छन

मानौं कुनै रहस्य आत्मालाई नभनी प्रकट भइरहेको छ।

कहिले बादलले चन्द्रमालाई लुकाउँछ

कहिलेकाहीं हावाले शीत उडाउँछ

तर यी दुई

अझै पनि रातभर जागा रहन्छन्, एकअर्कालाई खोज्दै।

चन्द्रमाको शीतलताले शीतको आर्द्रतासँग कुराकानी गर्छन

शीतको नरम चमकले चन्द्रमाको एक्लोपनलाई पूरक बनाउँछ।

अनि जब बिहान हुन्छ

चन्द्रमा अस्ताउँछ

शीत पग्लन्छ

तर तिनीहरूको भेटले

रातको हृदयमा हल्का छाप छोड्छ...

यो यस्तो छ मानौं कसैले भन्दैछ

भेटघाट आवश्यक छैन, भावना पर्याप्त छ ।