कृष्ण पौडेल/काठमाडौँ ।

आज मैले एउटा सपना बेचे

र जीवनबाट खुशीका क्षणहरू किने ।

मैले आकाशलाई रंगले भरे

वर्षासँग बोले

मैले सुनिन

तर, यो अकथित नै रह्यो।

मैले चाहनाको धागोको पाना बुने

र त्यसलाई कुँदे

रेशमी धागोहरूलाई भावनाहरूसँग जोडे ।

आज म बादलभन्दा पर उडेर ताराहरू भाँचे

म गहिरो मुस्कुराएँ

तर सबैले यसलाई हल्का मुस्कान भने।

मैले चन्द्रमाको गाग्रोलाई अलिकति झुकाएँ

चन्द्रमाको उज्यालोको मीठो

मादक थोपाहरूको स्वाद लिए

जीवनको पीडा र दुःखको स्वादिष्ट खाना जस्तो त्यो स्वाद कहाँ छ र ?

सुन !

केही नदेखिएका सपनाहरू बाँकी छन्

मैले ती सपनाहरूलाई शब्दमा उतार्नै पर्छ

मैले अब केही कविताहरू लेख्नुपर्छ

म ती सपनाहरू बेच्ने छैन

कहिलेकाही कोही मेरो हृदयविदारक कुरा पढ्न आउँछन्

सायद यो ढोकाबाट सान्त्वना बटुल्दै।