कृष्ण पौडेल/काठमाडौँ ।

रात एक्लो छ

र शहर र गाउँहरू

आफ्नै मौनतामा साँघुरिँदै छन् ।

झ्यालहरूभन्दा बाहिरका मधुरो बत्तीहरू

यस्तो देखिन्छन्

मानौं कसैले

अधुरा सपनाहरू छोडेर गएको छ ।

जब हावा चल्छ

यस्तो महसुस हुन्छ कि कसैले बिस्तारै तिम्रो नाम पुकारिरहेको छ ।

आज कोठाका भित्ताहरू नजिक आएका छन्

वा सायद, मेरो हृदयमा मौनता फैलिएको छ ।

घडीका सुइहरू बिस्तारै चल्छन्

प्रत्येक टिक टिकसँगै

विगतको केही न केही स्मृतिमा फर्किन्छ ।

रात एक्लो छ

त्यसैले यसलाई सोच्ने अधिकार बढी छ ।

कसैलाई सम्झनु

सजाय जस्तो लाग्दैन

यो केवल बानी बन्छ ।

अनि यो बानीसँगै

मेरा आँखा बन्द हुन्छन्

आशा छ कि बिहान

अलि कम एक्लो हुन सक्छ...!!!