कृष्ण पौडेल/काठमाडौं ।
चिसो घाम कोठामा पस्दै थियो
उनी झ्यालको छेउमा उभिइन
उनको आँखा मेरो आँखामा अडिएको थियो।
तिमी भोलि फर्केर आऊ
उनले भनिन
ओठमा हल्का मुस्कानका साथ
म चुपचाप हल्लिय
मेरो मुटु धड्किरहेको थियो।
उनको हाँसोले
मलाई स्तब्ध बनायो
मौनता पनि जल्यो।
हामी चिया र किताबहरूमा आफूलाई हरायौ
केही क्षणको लागि
हरेक नजर बोलिरह्यो।
उनको हात मतिर आयो
त्यसपछि रोकियो
छुन पुग्ने गरी मात्र।
मेरो सास फेर्न ढिलो भयो
तर मेरो मुटु धड्किरहेको थियो।
उनको आँखाले केही भन्न चाहन्थे
तर कुनै शब्द निस्केनन्।
मैले बिस्तारै भने
के म साँच्चै भोलि आउनुपर्छ ?
उनले टाउको हल्लाइन
कपालको एक टुक्रा उनको कानमा खस्यो
र उनले फुसफुसाइन
म सकेसम्म
केवल तिम्रो लागि।
उनी उठिन
आफ्नो कोटको बाहुला सिधा बनाइन
र त्यसपछि भनिन
भोलि फर्केर आऊ।
मैले उनको मुस्कान मेरो हृदयमा राखे
र उनले फर्केर मलाई अन्तिम पटक हेरिन्।
कोठा खाली थियो
तर उनको सुगन्ध
उनको सास
र उनको आवाज
हरेक कुनामा प्रतिध्वनित भयो।
रातभरि
त्यो वाचा गुन्जियो
भोलि फर्केर आऊ।
म झ्यालको छेउमा उभिए
मेरो सपनामा उनलाई खोज्दै
र थाहा थियो
भोलि उही झ्याल हुनेछ
उही मुस्कान
र म उनलाई मेरो नजिक पाउनेछु।।
प्रतिक्रिया दिनुहोस